ว่าจะไม่อัพและ แต่ก็มีเรื่องให้อัพจนได้...

เป็นเรื่องปละเป็นปัญหาเรื้อรังที่สุดในชีวิต ตอนแรกคิดว่าหลุดพ้นแล้วแต่้ก็ยังมีคนมาสะกิดต่อมให้เกิดเรื่องอีก

(วันนี้ขอมาระบาย อาจจะรุนแรงหน่อย แต่ก็ขอให้เข้าใจหน่อยว่า เราเป็นคนตรงๆน่ะ )

ครอบครัวเราเป็นครอบที่หัวโบราณและถูกเลี้ยงมาพร้อมกับความเชื่อแบบโบราณๆ และมักจะมีค่านิยมที่ว่า ลูกสาวต้องทำงานบ้านเป็นทุกอย่าง ต้องเรียนเก่ง ต้องหาเงินเป็น ต้องรู้่จักทำงาน ต้องเรียนจบปริญญา ต้องรับราชการ ต้องเป็นแม่บ้านแม่เรือนที่ดี พอแต่งงานออกเรือนก็ต้องเป็นภรรยาที่ดี ดูแลปรนนิบัติสามี อะไรอีกมากมาย

เราประสบกับปัญหานี้มาเป็นเวลาหลายปีมาก ถูกที่บ้านกดดันสารพัด และ เป็นอะไรก็ไม่รู้ คนในตระกูล(ต้องใช้คำนี้เลย) ชอบคิดว่าเราเรียนเก่ง ... แค่ได้มาเรียนในกรุงเทพ เรียนรร.ดีๆ มันจำเป็นต้องเก่งด้วย? เราไม่ได้เป็นคนที่เรียนเก่งเลย เรื่องในตำรา ยอมรับว่า พอถูไถ พอเอาตัวรอดได้ และหลายๆคนน่าจะเข้าใจดีนะว่า ครอบครัวหัวโบราณ มักจะชื่นชมเด็กที่เรียนเก่ง(เก่งในที่นี้คือ เก่งในตำราเรียน) เรียนได้เกรด 4 ทุกตัว สอบได้ที่ 1 ทุกปี ... แล้วไง? ... อยากจะให้เข้าใจด้วยว่า คนเราน่ะ การที่จะเอาตัวรอดได้ไม่จำเป็นต้องเรียนเก่ง ได้เกรด 4 หรือ สอบได้ที่ 1 ทุกปี ... 

และอีกปัญหานึง คือ เรื่อง งานบ้านงานช่องที่ลูกผู้หญิงพึงปฏิบัติเป็นกิจวัตร ... คือ พูดก่อนว่าทำไมถึงมาพูดประเด็นนี้ ...

วันนี้ไปบ้านน้า แล้วน้าเขยก็พูดกับยายว่า ยายนเล็กลูกเลี้ยงหลานตา่มใจเกินไป จนทำอะไรไม่เป็น เอาแต่ใจ เป็นคุณหนู แล้วยายก็มาเล่าให้แม่เราฟัง ... คนที่โดนสวดก็คือเราไง ... แล้วน้าเขยก็เอาหลานของเค้าซึ่งเป็นลูกสาวของพี่สาว เอามาคุยให้ฟังว่า ทำงานบ้านเป็นทุกอย่าง อย่างโน้นอย่างนี้ บลาๆๆๆๆ...

อ่ะ จะบอกอะไรให้ ... ไองานบ้านทุกประเภทน่ะ เราทำเป็นทุกอย่าง และทำเป็นประจำด้วย แล้วอยากรู้จริงๆเลย ผู้ชาย(สามี) เค้าก็เป็นคนเหมือนกับเรานี่แหละ ทำไมเราต้องไปปรนนิบัติเขา(มัน) ด้วย เราไม่เคยคิดว่า เรื่องงานบ้านงานช่องมันเป็นหน้าที่ของผู้หญิง แต่มันเป็นหน้าที่ของคนในบ้านทุกคนที่ต้องช่วยกันดูแลไม่ใช่หรอ? เราเป็นคนที่ไม่ชอบเสียเปรียบและไม่ชอบโดนเอาเปรียบ (ไม่คิดที่จะแต่งงานด้วย เพราะไม่อยากโดนกดขี่ เดี๋ยวทนไม่ไหว เดี๋ยวก่อคดีฆาตรกรรม ฮ่าๆๆ) แต่บ้านเราเราอยู่กับพ่อกับแม่ ยอมรับ มันเป็นหน้าที่ของลูกที่ต้องทำ แต่ อย่าเอาเราไปพูดเหมารวมสิว่า เราทำอะไรไม่เป็น เราทำเป็นนะ แต่ ไม่ได้ทำตลอดเวลา และ บางเรื่อง เราคิดว่า ทำไมเราต้องเป็นคนทำคนเดียวด้วย? เอะอะก็จิกหัวใช้หรอ? ทำไมไม่คิดว่า อะไรที่พอจะทำได้ ทำไมไม่ทำเอง?

เรื่องสุดท้าย เรื่องเรียน...

ค่านิยมของครอบครัวเรา(และของคนไทยด้วยล่ะมั้ง) เค้าต้องการให้เราเป็นหมอ เป็นพยาบาล เป็นครู เป็นตำรวจ หรือ รับราชการนั่นแหละ ... เราอยากเป็นจิตรกร ศิลปิน ทำงานศิลปะ ... แล้วทำไมต้องดูถูกเราด้วย ... ใช่ ที่ผ่านมาเราสอบไม่ติดสักที่ ... ใช่ เราต้องมาเรียนราม ... แล้วไง? ... จะเรียนอะไรมันก็ไม่เห็นจะผิดตรงไหน คนที่สมควรว่าคือคนที่ไม่รักเรียน ไม่เอาอะไรเลย ไม่ทำอะไร ไม่คิดอะไร ไม่ใช่หรอ? ... เคยนะ ไปคุยกับปู่กับย่า เค้าก็ถามเราเรื่องเรียน เราก็บอกว่า เราอยากเรียนวาดรูป ปู่กับย่า ทำหน้าแบบว่า รับไม่ได้ หลานฉันต้องรับราชการ เป็นครู เป็นพยาบาลสิ? ... ทำไมอ่ะ? ... 

ทำไมไม่ถามล่ะว่า ลูกอยากเรียนไหม เค้าชอบไหม จะเรียนได้รึป่าว ... การที่คุณคิดหวังให้ลูกคุณเรียนในสิ่งที่คุณอยากให้เรียน มันก็ทำให้คนที่เป็นลูกกดดัน เครียด เวลาที่มีปัญหาหรือคิดขัดแย้งกับคุณ เค้าก็จะไม่กล้าพูดออกมา เพราะพูดยังไง คุณก็ไม่เคยรับฟังความคิดเห็นของลูก (อันนี้เราก็เป็น เพื่อนเราก็เป็น ยิ่งกว่าเราซะอีก)

คือ...พูดตรงๆนะ เราไม่ชอบคำว่า "เป็นผู้ใหญ่ คิดแบบผู้ใหญ่" เอามากๆ เป็นผู้ใหญ่น่ะ เป็นแบบไหนหรอ ผู้ใหญ่ส่วนมาก เน้น! ส่วนมาก ... จะไม่ชอบรับฟังความคิดของผู้น้อย หรือ คนที่เด็กกว่า มักจะคิดว่า ผู้น้อยยังไม่มีวุฒิภาวะที่จะคิด ตัดสินใจ หรือแก้ปัญหา มักจะไม่รับฟังเมื่อผู้น้อยแสดงความคิดเห็น ยิ่งถ้ามันขัดแย้งกับความคิดของ"ผู้ใหญ่" เค้ายิ่งจะไม่รับฟังอะไรจากเราเลย ... อยากให้คุณเปิดใจ รับฟัง และเข้าใจ ให้มากกว่านี้ ...คำว่า "มีความคิดเป็นผู้ใหญ่ เป็นผู้ใหญ่"น่าจะใช้คำว่า "เป็นคนมีเหตุมีผล มีความคิดที่ดี " มากกว่านะ...(นี่คือความคิดของเรา)

อยากให้ผู้ปกครองทุกท่าน เข้าใจและเปิดใจ ไม่ใช่ยึดติดกับความเชื่อแบบเดิมๆ ... ถ้าเรามีลูก เราก็แค่ต้องการให้ลูกเราเอาตัวรอดในสังคมได้ และ เป็นคนดี ก็พอแล้ว ... ความสุขที่แท้จริง ใช่จะขึ้นอยู่กับยศฐาบรรดาศักดิ์ หรือ ทรัพย์สินมาหาล แต่ความสุขที่แท้จริง คือ ได้อยู่และใช้ชีวิตบนโลกนี้ อย่างมีความสุข

บ่นเยอะไปไหม? ฮ่าๆๆๆ มาระบายแค่นี้แหละ

Niimura Kyo